Twee Twintigers Met Tussenpensioen

  Wij wisten het al een tijdje, maar toch is het bijzonder om het nu wereldkundig te maken: Rosan zeilt na onze tijd in Nieuw-Zeeland niet verder. Wat ben ik trost op haar dat ze zo ver is gekomen, en dat ze nu durft te zeggen, het is mooi geweest zo. We gaan een bijzondere tijd tegemoet, ik zeil namelijk wel verder, maar we kijken er naar uit wat het ons allemaal gaat brengen!

“Zullen we dan toch maar mailen?” “Ja, doe maar, we gaan het toch echt niet kunnen verbergen…” Al sinds we Frans Polynesië verlaten hebben, zien we regelmatig kleine beestjes lopen. Een soort miertjes maar dan wat kleiner en geel. Het kan haast niet anders dan dat het termieten zijn. De Frans-Polynesische eilanden staan erom bekend dat de termieten na een regenbui beginnen te zwermen en het komt regelmatig voor dat ze zich dan op een boot vestigen.   We zagen de eerste termiet lopen toen we aankwamen op de Cook-eilanden, maar hebben het in de afgelopen maanden niet gered om er vanaf te komen. We hebben heel wat gesprayd en hebben uren gespendeerd aan zoeken naar hun uitvalsbasis en er in dat proces flink wat vermoord, maar toch zien we nog elke dag meerdere termieten voorbij wandelen. Termieten zijn niet alleen vervelend omdat ze je boot opeten, maar ook omdat ze het in Nieuw-Zeeland niet leuk vinden als je ze aan boord hebt. Voorbereid als we altijd zijn hebben we al opgezocht wat...

Na een soepele oversteek van Minerva naar Nieuw-Zeeland kunnen we niet wachten om op verkenning te gaan, maar eerst nog even door de douane en de biosecurity. Dat loopt helaas anders dan we gehoopt hadden... Voordat we het weten liggen we al week lang vast aan de quarantaine steiger, zonder uitzicht op wanneer we weer weg mogen. Het is een bijzondere ervaring als je gewend bent aan zoveel vrijheid, en iemand dan ineens je boot 'gegijzeld' houdt. Niemand kon ons vertellen waar we aan toe waren, we moesten in de buurt van de boot blijven en konden zelf niets doen om de situatie te verbeteren. Overgeleverd aan de wispelturigheid van de Nieuw-Zeelandse biosecurity wachten we in onzekerheid af wat er gebeuren gaat... Daarnaast vertellen we jullie in deze video ook wat onze plannen zijn voor onze tijd in Nieuw-Zeeland!

  🇳🇿 Nieuw-Zeeland! Weinig landen stonden al voor vertrek vast, maar Nieuw-Zeeland was er een van. Familiebezoek, werken, en vooral een heleboel prachtige plekken verkennen. Er staat een hoop leuks gepland voor als we er zijn, maar we komen er niet vanzelf. De oversteek van Tonga naar Nieuw-Zeeland is een uitdagende. Of althans, dat kan het zijn. We merkten het ook al toen we naar Tonga vaarden: het weer is in deze hoek van de Pacific lastiger te voorspellen. Stormen en windstiltes liggen constant op de loer... 🪸 Wat helpt bij deze oversteek is dat er halverwege een mogelijkheid is om (een klein beetje) te schuilen. Op drie dagen varen van Tonga ligt het Minervarif. Het is een ringvormig rif wat het grootste deel van de tijd nét niet boven het water uit komt. Het biedt enige bescherming, maar vooral een goede wachtplaats bij kalm weer. Als er echt een storm overkomt wil je daar ook niet zijn. 🛠️ Er moet onderweg ook geklust worden, want een niet-essentieel maar toch erg handig...

  Eens in de zoveel tijd maak je iets mee wat indruk op je maakt. En dan bedoel ik niet iets waarvan je denkt: 'wow wat indrukwekkend' waarna je weer doorgaat met je leven, maar iets wat je echt verandert. Waardoor je anders in het leven gaat staan en waardoor je anders over dingen na gaat denken. Zoals we in de vlog al vertellen hadden opnames van een zingende walvis jaren terug impact op heel veel mensen. Er werd ineens anders gedacht over de walvissen en de jacht erop. Het leidde tot verandering. Ik moet er aan denken als wij zelf in het water liggen en zo overduidelijk de walvissen kunnen horen. Het maakt indruk op ons, maar het verandert ons verder niet. We waren al zuinig op de walvissen, we hadden al respect voor het leven in de oceaan. Maar de ervaring die we op het land hebben veranderen ons wel. Hoe meer we rondlopen op Niuatoputapu, hoe meer we in contact komen met de locals. Niet eens met super veel mensen, maar met genoeg om ons voor even een klein beetje met iets ...

  We zijn een hele dag op pad geweest met onze gehuurde scooter en hebben bijna elke weg van het eiland Aitutaki gezien. Maar we hoeven hem pas morgenochtend weer in te leveren en dus besluiten we dat we vanavond ook nog wel even op verkenning kunnen gaan. Het is nu 8 uur, uit een bar vlakbij de haven klinkt al gezellige muziek en dus zetten we eerst koers naar die bar. Maar als we onze scooter neerzetten concluderen we al dat het er een beetje een dooie boel is. Er zit 1 klant aan de bar te kletsen met de barman en dat is het. Niet echt de leuke sfeer waar we naar opzoek zijn en dus stappen we weer op en rijden we verder. We rijden ongeveer de halve lengte van het eiland af via de hoofdweg. We komen wat dure resorts tegen, en gesloten barretje en een restaurant waar weliswaar wat volk aanwezig is, maar het zijn vooral de toeristen uit de dure resorts en dat is over het algemeen niet helemaal het publiek waar we gezellig mee kunnen kletsen. We besluiten maar weer om te keren, twijf...