We zeilen door Vanuatu - Rondleiding op Uri Island [blog & video]

 

Een meter of 50 vanaf het strand laat ik het anker zakken. Als dat is hoe de lokale boten het doen, dan kan ik dat voorbeeld maar beter volgen. Ik trek m'n slippers aan, stap uit en sta tot ongeveer halverwege m'n onderbeen in het water.  Ik duw het anker nog even stevig in de grond om er zeker van te zijn dat Snoopy op z'n plek zal blijven en waad daar door het water richting de kust. Dat gaat me echter niet zo soepel af als ik had gehoopt. Na een paar stappen geeft een van m'n slippers het op. Het bandje tussen m'n grote teen en m'n, ja, hoe noem je die teen eigenlijk? Nou ja, in ieder geval scheurt dat bandje dus. Dan maar op blote voeten. Nu met m'n slippers in m'n hand plas ik verder door het steeds ondieper wordende water. Vlak bij het strand kom ik een gezin tegen. Een kort praatje en ik weet hoe ik bij het dorpje kan komen. Deels wil ik daarheen omdat ik van andere zeilers heb begrepen dat je toestemming hoort te vragen om met de schildpadden in de baai te zwemmen, maar ik wil er vooral heen om gewoon even hoi te zeggen.

Na een korte wandeling over een betonnen pad tussen de mangroves arriveer ik in een dorpje wat in eerste instantie nogal verlaten lijkt, maar het duurt niet lang of ik kom de eerste kinderen tegen. 5 minuten later ben ik wederom op tour en wordt ik rondgeleid door het hele dorp. Ook in dit dorp is het rustig. De meeste mensen zijn naar het hoofdeiland om te werken. Hier op het kleine eilandje, genaamd Uri, vlak voor de kust van het hoofdeiland, is niet zo veel te doen voor de ongeveer 100 mensen die er blijken te wonen.

Tijdens de rondleiding leer ik nog een beetje Bislama bij, de soort van nationale taal die ze in Vanuatu spreken. Daarnaast zijn er nog zo'n beetje 130 lokale talen die verspreid over Vanuatu gesproken worden, wat het een van de landen maakt met de hoogste taaldichtheid ter wereld. In het Bislama kon ik me al wel voorstellen: Nem blong mi Niels. Het is eigenlijk een soort van verbasterd Engels. The name that belongs to me is Niels. Wil je vragen hoe iemand heet? Dan zeg je: Wanem nem blong yu? Oftewel: what name belongs to you? Nu leer ik er nog bij hoe je zegt dat je samen wat gaat doen, in dit geval kijken naar een varken: Yume go look pig. Opnieuw verbasterd engels: you and me are going to look at the pig.

Samen met de jongens loop ik naar de varkens die in kleine kooitjes gehouden worden. Ze zijn er best trots op, maar ik kan niet helemaal achterhalen waarom. Ik zie wel dat ze kleine slagtanden hebben, deze varkens. Er is wel iets met varkensslagtanden in Vanuatu, maar of dat iets met deze varkens te maken heeft... In ieder geval vinden ze dat ik maar een foto moet maken om aan m'n moeder te laten zien straks. Dat doe ik uiteraard ook en het is een goede reden om vervolgens ook wat foto's te maken van de andere dingen die ik nog tegen kom. Wat hutjes, de gezamenlijke ruimte, het centrale plein. 

En dan is het alweer tijd om terug naar de dinghy te lopen, want we hebben het hele dorp gezien. Terwijl we teruglopen vis ik weer een takje van de grond en het duurt uiteindelijk nog een uur voordat ik daadwerkelijk terug kan naar de boot, want ze vinden het fantastisch om de goocheltrucjes te zien én leren mij ook nog twee trucjes. Super leuk.

Het terugroeien naar de boot gaat vervolgens wel wat moeizaam. Nee, ik zat nog niet aan de grond vanwege laag water en ja, ik heb er om gedacht om het anker op te halen. De reden dat het wat moeizaam gaat is dat ik 5 van de inmiddels 8 lokale jongens die zich rondom mij verzameld hebben in de boot heb zitten. Ze wilden wel graag ook even bij de grote boot kijken en 5 waren er dapper en brutaal genoeg om daadwerkelijk in de dinghy te stappen. Met z'n 6en roeien we die kant op. Eenmaal in de buurt van de boot roep ik m'n moeder maar even om te checken of die wakker is. Die is namelijk even maar bed gegaan en was daarom ook niet mee naar dit dorpje. Ze blijkt wakker en dat betekent groen licht voor de jongens om even aan boord te komen kijken. We parkeren Snoopy langszij, ze klimmen 1 voor 1 onhandig onder de zeereling door aan dek en dan is het mijn beurt om een tour te verzorgen. We doen een ronde over het dek, kijken in de kuip en ik laat ze de navigatie instrumenten zien. Ze loeren ook allemaal even naar binnen om te zien wat daar allemaal is maar blijven netjes buiten, zoals ik met ze afgesproken heb. Op zich had ik ze ook best binnen willen rondleiden, maar het regent tijdens dit hele vooral zo regelmatig dat we allemaal nogal nat zijn, en dat heb ik liever niet in de boot. Ze snappen het volledig en klauteren tevreden weer terug in Snoopy. Ik roei met ze terug naar het strand, dan weer alleen terug naar de boot en dan is het tijd om te gaan snorkelen. Er schijnen hier namelijk heel veel schildpadden te zitten!