"Er is verder niet zo veel te doen hier, en dus drinken we maar."

 We zijn een hele dag op pad geweest met onze gehuurde scooter en hebben bijna elke weg van het eiland Aitutaki gezien. Maar we hoeven hem pas morgenochtend weer in te leveren en dus besluiten we dat we vanavond ook nog wel even op verkenning kunnen gaan. Het is nu 8 uur, uit een bar vlakbij de haven klinkt al gezellige muziek en dus zetten we eerst koers naar die bar. Maar als we onze scooter neerzetten concluderen we al dat het er een beetje een dooie boel is. Er zit 1 klant aan de bar te kletsen met de barman en dat is het. Niet echt de leuke sfeer waar we naar opzoek zijn en dus stappen we weer op en rijden we verder.

We rijden ongeveer de halve lengte van het eiland af via de hoofdweg. We komen wat dure resorts tegen, en gesloten barretje en een restaurant waar weliswaar wat volk aanwezig is, maar het zijn vooral de toeristen uit de dure resorts en dat is over het algemeen niet helemaal het publiek waar we gezellig mee kunnen kletsen. We besluiten maar weer om te keren, twijfelen er even over om direct terug te gaan naar de boot en besluiten dan dat we toch maar naar de bar bij de haven gaan. Voor de tweede keer die avond zetten we onze scooter er neer en stappen nu wel de bar binnen. Of nou ja, binnen is het niet echt. De bar zit onder het uitstekende gedeelte van de eerste verdieping van een gebouw en de helft van de tafels staat buiten onder de sterrenhemel. Met een biertje en een Sprite in onze handen nemen we plaats aan een van die buitenste tafeltjes. Aan de tafel naast ons zitten 6 locals, die ons vriendelijk begroeten maar dan verder gaan met hun eigen gesprek.

We fantaseren wat over wat we de komende dagen nog gaan doen, drinken ons drinken en staan net op het punt om naar huis te gaan als er twee dames aan de tafel naast ons komen zitten. We raken aan de praat, bestellen nog wat drinken en leren dat de twee dames uit Australië komen en hier en weekje op vakantie zijn. Met mensen uit andere landen is er altijd genoeg te vertellen en te vragen over elkaars leven, land en cultuur en zo vliegt er weer een uur voorbij. Het is nu half 11 en ineens wordt het druk bij de bar. Van alle kanten komen auto's en scooters aan. Sommige komen het terrein van de bar op en halen drinken, anderen blijven buiten het terrein en drinken hun eigen drank. We schatten in dat de meeste tussen de 20 en 30 jaar oud zijn.

Het is een beetje een bijzondere gewaarwording, die plotselinge toestroom van mensen. Vooral omdat de bar over een klein uurtje alweer sluit. Gelukkig vinden we wat jongens die wel met ons willen praten en we vragen hoe dat nou precies zit. "We komen hier eigenlijk vooral samen om te bespreken bij wie de afterparty gaat zijn!" Weet hij ons te vertellen. We leren dat er drie barren zijn op het eiland, dat er altijd maar eentje tegelijkertijd open is en dat ze er meestal maar een uurtje zijn en dan dus naar de afterparty gaan. "Er is verder niet zo veel te doen hier, en dus drinken we maar." Hij zegt het heel vrolijk, maar het is ook wel echt de realiteit hier. Het enige vermaak, niet alleen hier maar op veel eilanden in de Grote Oceaan, is drinken. Het maakt de mensen er niet minder vriendelijk op, want nergens tijdens onze reis zijn we zulke vriendelijke mensen tegen gekomen, maar het zorgt helaas achter de schermen soms wel voor wat problemen. We zagen het al in Frans-Polynesië, maar ook hier hangen op sommige plekken posters die vertellen dat huiselijk geweld niet normaal is. We hebben al eens van locals gehoord dat dat geweld vaak het gevolg is van overmatig alcoholgebruik. Het is een donkere kant van de verder zo mooie eilanden waar het leven echt zo slecht nog niet is, maar waar voor de lokale bevolking niet altijd even veel te doen is. Toch begrijpen we dat het bij de meeste mensen thuis gewoon gezellig is, en iedereen aan wie we het vragen zegt steevast: het eiland waar ik woon, dat is de mooiste plek van de wereld.

Tegen sluitingstijd van de bar begint het wat rumoeriger te worden, blijkbaar moet nu de knoop doorgehakt worden. Half verwachten we dat we misschien nog uitgenodigd worden voor de afterparty maar het gebeurt niet. We zijn er niet rouwig om, het zou toch een beetje voelen als een inbraak op het leven van de mensen hier. Terwijl de discussie over de locatie voor de afterparty nog in volle gang is nemen we afscheid van onze nieuwe Australische vrienden, de jongens waarmee we gepraat hebben en rijden we terug naar de boot. Even douchen en dan lekker ons bed in. Het was weer een mooie dag!