Twee Twintigers Met Tussenpensioen

We waren een paar weken terug in een prachtige baai op het eiland Nuku Hiva, een van de eilanden die tot de Marquesas behoren. Je kan in die baai op de kant water halen bij vriendelijke mensen, de eigenaren van een gebouw aan het water. Dat kwam voor ons goed uit, want: ons water was bijna op. We hadden ons al mentaal voorbereid op heel wat gesjouw, maar het leek mee te gaan bakken. De eigenaar van het gebouw zeiden namelijk: leg de bijboot maar hier vlakbij dan kan de slang in 1 x naar de dinghy en hoef je niet te sjouwen. Dus wij stonden in het water Snoopy (onze bijboot) vast te houden en de jerrycans te vullen met een lange slang vanaf de kraan naar de jerrycans die dus in Snoopy stonden.  Dat ging best goed. Snoopy kwam steeds lager te liggen maar het was rustig weer en dan gaat dat altijd prima. Dus de jerrycans waren op een bepaald moment vol, wij klommen in Snoopy en begonnen, langzaam maar gestaag, te roeien. Dat ging de eerste meters best goed, maar we waren nog maar net ...

 Alvast overstag of nog even wachten? Enkel of dubbel gereefd? Rijst of pasta? Het leven van een zeiler zit vol keuzes. Of het rijst of pasta moet worden is nog wel eens een discussiepuntje, maar toch scharen we ook die keuze nog wel onder de makkelijke keuzes. Een lastigere vraag die ons de afgelopen tijd bezig heeft gehouden is die omtrent het Panamakanaal: wel of niet de doorsteek maken naar de Pacific? Het was Rosan die lange tijd twijfelde, naar het hoge woord is eruit: We gaan de Pacific op!   'Waar willen we in de tussentijd allemaal nog heen?' De volgende keuzes moeten gemaakt worden. We stellen ons die vraag, ongeveer een maand voordat we het kanaal door willen gaan. De regio Bocas del Toro in het noorden van Panama staat hoog op de lijst. ’Maar we moeten ook nog best wat klussen. Kunnen we dan niet beter bij Shelter Bay liggen?' We pakken de kluslijst er bij. Eigenlijk staan er alleen maar klussen op waarvoor we vrij zeker weten dat we alles al aan boord hebben. ...

 "Hola, como estas!?" Het is eind van de middag en een uitgeholde boomstam parkeert zich naast onze boot. Hoe het met ons gaat? Uitstekend! "Muy bien! y tu?" Ook met de 8 jongens die in de boomstam zitten gaat het goed. Ze zitten vol met vragen. Ze willen weten waar we vandaan komen, hoe we heten, of we kinderen hebben, hoe lang we al onderweg zijn, etc. We kletsen uitgebreid met ze, laten ze drop proeven, krijgen daarop gemengde reacties en krijgen na een tijdje de vraag: mogen we aan boord kijken? Ik kijk Rosan even aan. Die vindt het ook prima en een paar tellen later klauteren 8 Kuna jongens van tussen de 10 en 16 bij ons aan boord. De dropjes gaan nog een keer rond voor wie ze lekker vond, iedereen krijgt een glas water (wat tot hun teleurstelling helaas niet koud is) en we beantwoorden en stellen een hoop meer vragen. Wie niet net in het zoute water gelegen heeft krijgt een korte rondleiding door de boot.   "No no no!!" roept Rosan ineens. Ze ziet pr...