Twee Twintigers Met Tussenpensioen

  We zijn inmiddels op Makemo, een van de atollen van Tuamotus in Frans Polynesië. Na ons succesvolle bezoek aan Raroia valt ook dit atol niet tegen. Zwemmen in kristalhelder water, een kampvuurtje maken op het strand en daar ons eten op bereiden. Het is hier bijna de dagelijkse gang van zaken. Zo ook deze avond, waarop we gezellig met andere zeilers op het strand, onder de palmbomen, gepofte aardappelen en gegrilde groente zitten te eten. Kokosnootkrabben ritselen in de droge palmbladeren die een groot deel van het eilandje bedekken. Als we het woord 'paradijs' zouden moeten definiëren, dan zou dit het zijn. Maar het paradijs zou niet zo paradijselijk zijn, alles het er niet ook af en toe regende... We hebben net de laatste groentes op als het begint te spetteren. Eerst lichtjes, dan wat dikke druppen, dan weer even droog. Maar we horen de wind al aankomen, en die wind draagt ook het geluid van de naderende tegen met zich mee. Even hebben we de hoop dat langs zal trekken, maar...

Raroia, na wat wikken en wegen hebben we bedacht dat dat ons eerste atoll gaat worden in de Tuamotus en we zijn er bijna! De Tuamotus liggen, voor onze begrippen als wereldzeilers, op een steenworp afstand van de Marquesas maar zouden qua vaargebied bijna niet méér kunnen verschillen van de bergachtige vruchtbare groene eilanden waar we net vandaan komen. Waar de Marquesas aan de kust zo steil de zee in duiken dat er behalve de laatste twee meter tot het strand weinig is waar je je tijdens het varen zorgen over hoeft te maken, zijn de Tuamotus één grote gevarenzone waar je met gemak je boot tot zinken zou kunnen brengen, zelfs als je redelijk oplet. Waar de Marquesas rijkelijk voorzien zijn van watervallen en rivieren die door de vele bergen stromen, ligt het hoogste punt van de eilanden in de Tuamotus vaak niet veel meer dan een paar meter boven zeeniveau. Dat draagt dan weer bij aan de verraderlijke aard van de Tuamotus: je ziet ze bijna niet. Waar bovendien de Marquesas 'gewoon...