Twee Twintigers Met Tussenpensioen

  Een meter of 50 vanaf het strand laat ik het anker zakken. Als dat is hoe de lokale boten het doen, dan kan ik dat voorbeeld maar beter volgen. Ik trek m'n slippers aan, stap uit en sta tot ongeveer halverwege m'n onderbeen in het water.  Ik duw het anker nog even stevig in de grond om er zeker van te zijn dat Snoopy op z'n plek zal blijven en waad daar door het water richting de kust. Dat gaat me echter niet zo soepel af als ik had gehoopt. Na een paar stappen geeft een van m'n slippers het op. Het bandje tussen m'n grote teen en m'n, ja, hoe noem je die teen eigenlijk? Nou ja, in ieder geval scheurt dat bandje dus. Dan maar op blote voeten. Nu met m'n slippers in m'n hand plas ik verder door het steeds ondieper wordende water. Vlak bij het strand kom ik een gezin tegen. Een kort praatje en ik weet hoe ik bij het dorpje kan komen. Deels wil ik daarheen omdat ik van andere zeilers heb begrepen dat je toestemming hoort te vragen om met de schildpadden i...

Het eindresultaat van onze tocht naar de kant.   "Fiiiieeeeuuuwwwt!" Een schel fluitje kllinkt over het strand. Is het voor ons? Ik kijk om maar wordt er niet veel wijzer van. Op het strand is het figuur van een mens te onderscheiden, maar we zijn nog te ver weg om in te kunnen schatten of die figuur naar ons kijkt of ergens anders in geïnteresseerd is. We kunnen zelfs nog niet inschatten of het een kind of een volwassene is. We roeien rustig door en horen het fluitje weer. Niet veel later zijn er drie figuren te zien op het strand. Nog steeds is de leeftijdscategorie onduidelijk. Het schuin oplopende strand maakt een inschatting van de lengte van personen die zich op dat schuin oplopende strand bevinden bovendien extra lastig. Nog even geduld. 40 slagen met de roeispanen verder weten we meer, op het strand staan 3 jongens van een jaar of 12 ons op te wachten. Nieuwsgierig houden ze in de gaten welke plek van het strand we gaan kiezen om de dinghy op het zand te parkeren. We ...