We worden overladen met pompelmoezen! (rondleiding over Epi Island) [blog]

Het eindresultaat van onze tocht naar de kant.

 "Fiiiieeeeuuuwwwt!" Een schel fluitje kllinkt over het strand. Is het voor ons? Ik kijk om maar wordt er niet veel wijzer van. Op het strand is het figuur van een mens te onderscheiden, maar we zijn nog te ver weg om in te kunnen schatten of die figuur naar ons kijkt of ergens anders in geïnteresseerd is. We kunnen zelfs nog niet inschatten of het een kind of een volwassene is. We roeien rustig door en horen het fluitje weer. Niet veel later zijn er drie figuren te zien op het strand. Nog steeds is de leeftijdscategorie onduidelijk. Het schuin oplopende strand maakt een inschatting van de lengte van personen die zich op dat schuin oplopende strand bevinden bovendien extra lastig. Nog even geduld.

40 slagen met de roeispanen verder weten we meer, op het strand staan 3 jongens van een jaar of 12 ons op te wachten. Nieuwsgierig houden ze in de gaten welke plek van het strand we gaan kiezen om de dinghy op het zand te parkeren. We besluiten om dat te doen op de plek met de minste stenen en zodra de boeg van Snoopy vastloopt staan ook de drie jongens daar. Ik stap snel uit, trek de boot nog iets verder en geef dan m'n moeder een seintje om uit te stappen. Zodra die ook op het strand staat komen de jongens dichterbij, pakken elk een hoek van de boot en met z'n vieren leggen we Snoopy boven de waterlijn neer. Het gaat allemaal soepel, ze hebben dit duidelijk vaker gedaan. Na een korte introductie van beide kanten vragen we of ze het goed vinden als we even rondkijken in het dorpje. Dat is geen probleem! M'n moeder trek haar schoenen aan en daar gaan we. Begeleid door de drie jongens, waarvan eentje duidelijk de leider van het trio is en het beste Engels spreekt, trekken we door het dorp. Justin (?), zoals de jongen heet, ontpopt zich als vakkundig gids. Hij vertelt ons vanalles over wat we onderweg zien, over wat nieuw en oud is, en over waarom het zo rustig is in het dorp: alle volwassenen zijn naar hun tuinen die een eindje buiten het dorp liggen. Toch zin er nog wel wat mensen over, want we worden regelmatig begroet door vrouwen die bij hun huis bezig zijn met wat huishoudelijke werkzaamheden.

We lopen verder, steken een droge rivierbedding over en arriveren in een wat groter dorpje. Daar plukken de jongens mandarijnen voor ons, komen we de winkel van het dorpje tegen en zien we waar eens in de week de markt is. Via een paar varkenshokken, een paar op een voetbalveld grazende koeien en een klein zoetwatermeertje komen we weer op het strand uit. Even denken we dat dat het einde van de tour zal zijn, maar dat blijkt nog niet het geval. "Would you like to see the big village?" Ik heb inmiddels geleerd om vrijwel altijd ja te zeggen bij dit soort vragen en voor m'n moeder er over na kan denken zijn we weer onderweg. We lopen een klein stukje over het strand, komen weer op een weg en moeten dan een stukje lopen. De jongens hebben nu even niet zo veel te vertellen en wij hebben alle vragen die we konden bedenken al gesteld. Ik vis dus maar een takje van de grond, breek er twee stukjes vanaf en laat ze een van de maar liefst twee goocheltrucs zien die ik in mijn arsenaal heb. Het geeft ons weer 10 minuten lang iets te doen en dan arriveren we in het grote dorp, wat inderdaad duidelijk groter is dan de dorpjes waar we net vandaan komen. M'n moeder zei net al tegen me dat ze wat moe begon te worden en dus maak ik met de jongens de deal dat we ff pauze houden, en ik ze in de tussentijd mijn volgende goocheltruc laat zien. Als snel zijn we omringd door een stuk of 20 dorpelingen die kennis komen maken, en die net als de jongens gefascineerd zijn door het kaarttrucje wat ik ze laat zien. Ik leg de jongens uiteindelijk uit hoe het werkt, laat ze het een paar keer oefenen en geef ze vervolgens, voor we de rondleiding weer voortzetten, het pak kaarten zodat ze de komende tijd kunnen blijven oefenen.

We zwaaien de rest van de in de tussentijd nog groter geworden kring met belangstellenden uit en lopen nog een meter of 200 verder het dorp in. Onderweg komen we nog een aantal mensen tegen die zich komen voorstellen, maken we nog een handvol praatjes en dan vraagt onze reisleider of we pompelmoes lusten. En of! We slaan een zijweg in en worden neergezet op een dikke boomstam die op de grond ligt naast een boom die vol hangt met pompelmoezen. Een van de jongen klimt behendig de boom in en begint pompelmoes te plukken en naar beneden te gooien. De derde jongen is trouwens in de laatste 200 meter afgehaakt en nu niet meer van de partij. 8 pompelmoezen komen uit de boom naar beneden. Ik laat ze in een boodschappentas die ik nog in m'n rugzak had zittten en krijg vervolgens niet de kans om die tas zelf mee te nemen. Een van de jongens pakt hem voor mij op en sleept het mee naar... ...de volgende pompelmoesboom. We begrijpen dat dit nog weer een ander soort pompelmoes is en deee jongens vinden dat we er ook hier 4 van mee moeten nemen. "4? Dat is te weinig!" Een vrouw, die familie van een van de twee jongens blijkt te zijn, vind dat we er toch zeker 8 mee moeten. Er wordt nog een zak gehaald en met twee volle zakken pompelmoes, waar ook nog even snel 4 cacaovruchten aan toegevoegd worden, vertrekken we weer richting de boot. Onderweg krijg ik van iemand nog in kokosmelk gekookte banaan aangeboden die ik gelukkig makkelijk aan kan nemen en op kan eten. De jongens staan er namelijk op om samen de tas en zak met pompelmoezen te dragen en dus heb ik m'n handen vrij om van de lekkernij te genieten.

Onderweg praten we niet veel meer met de jongens. Ze lopen een eindje voorop en hebben duidelijk de behoefte om snel de zware zakken weer neer te zetten. M'n moeder loopt inmiddels iets langzamer en dus wordt de afstand wat groter. Ik besluit er maar ergens tussenin te gaan lopen en zo komen we in 3 ploegen weer aan bij de dinghy. Ik heb het idee dat het leuk zou zijn om de jongens nog wat te geven als dank voor hun moeite. Onderweg heb ik geleerd dat ze wel vissen en dus bied ik ze wat vishaken aan. Die nemen ze met wat twijfelachtig blijdschap aan en dan zegt onze gids: "Thank you, but do you maybe have a football?"

15 minuten later roei ik terug naar de kant. Een klein voetballetje, wat we zo'n anderhalf jaar geleden voor de Pacifische kust van Panama uit het water hebben gevist, rolt rustig heen en weer voor in de boot. Justin staat me al op te wachten en neemt de voetbal dankbaar in ontvangst. "Thank you for the tour!" zeg ik tegen hem. Hij hoort het nog netaan. Voordat ik een eerste slag heb geroeid rolt de voetbal al tussen de koeien door over het voetbalveld.