We gaan door het Panamakanaal!!!

 Alvast overstag of nog even wachten? Enkel of dubbel gereefd? Rijst of pasta? Het leven van een zeiler zit vol keuzes. Of het rijst of pasta moet worden is nog wel eens een discussiepuntje, maar toch scharen we ook die keuze nog wel onder de makkelijke keuzes. Een lastigere vraag die ons de afgelopen tijd bezig heeft gehouden is die omtrent het Panamakanaal: wel of niet de doorsteek maken naar de Pacific? Het was Rosan die lange tijd twijfelde, naar het hoge woord is eruit: We gaan de Pacific op!

 

'Waar willen we in de tussentijd allemaal nog heen?' De volgende keuzes moeten gemaakt worden. We stellen ons die vraag, ongeveer een maand voordat we het kanaal door willen gaan. De regio Bocas del Toro in het noorden van Panama staat hoog op de lijst. ’Maar we moeten ook nog best wat klussen. Kunnen we dan niet beter bij Shelter Bay liggen?' We pakken de kluslijst er bij. Eigenlijk staan er alleen maar klussen op waarvoor we vrij zeker weten dat we alles al aan boord hebben. 'Dan kunnen we die klussen beter doen terwijl we midden in de natuur liggen, dan dat we voor anker liggen in de onrustige toegangsbaai voor het Panamakanaal.'

 

Het blijkt een uitstekend idee. Ruim twee weken varen we rond in Bocas del Toro. Een gebied met veel kleine mangrove-eilandjes, diverse grotere eilanden en daar tussenin een prachtig vaargebied van beschutte baaien, leuke passages tussen de eilanden en idyllische ankerplekjes. 'Het Friesland van Panama' grappen we. Met zoveel mooie ligplaatsen, eilandjes en kleine doorsteekjes doet het varen hier ons denken aan de vele vakanties die we met een Sailhorse zeilend in Friesland doorbrachten. Tussen kikkerzoekexpedities en mangrove-roeitochten door wordt de kluslijst in gestaag tempo afgewerkt.

 

De terugtocht vanaf Bocas del Toro naar Colon, het beginpunt van het Panamakanaal, gaat in minder gestaag tempo. We beuken 26 uur lang tegen de wind en de golven in. Dat niet alleen, we hebben ook nog eens stroom mee. Dat klinkt misschien als een positief iets, maar het zorgt er juist voor dat de golven die we tegen hebben nog hoger en korter worden. Dat Rosan zeeziek wordt is niet zo’n verrassing, maar als zelfs ik over de reling moet gaan hangen concluderen we dat dit toch echt de slechtste tocht is die we in onze hele reis gehad hebben. Tot overmaat van ramp blijkt de kant en klare risotto uit blik die we voor dit soort gelegenheden gekocht hadden niet te vreten. Dat geeft voor ons beiden aanleiding om nog een keertje over de reling te gaan hangen en resulteert uiteindelijk in droge crackers als avondeten…

 

Maar als we dan na twee weken in de natuur weer aankomen op een prachtige ankerplaats in de buurt van het kanaal zijn we het er toch over eens dat we die horrortocht wel over hadden voor de prachtige tijd in Bocas Del Toro. Bovendien hebben we nu nog maar 1 echt groot item op de to-do-lijst staan: inkopen. Gewapend met alle boodschappentassen die we op de boot konden vinden vertrekken we naar het winkelcentrum. Eerst even langs de elektronicazaak. We halen er een doos waar in zwarte letters 'Starlink' op staat. Toegang tot internet om fatsoenlijk te kunnen videobellen met het thuisfront was voor Rosan een belangrijke voorwaarde bij de keus om de Pacific op te gaan. Met die buit binnen gaan we door naar de supermarkt.

 

'15 kilo pasta, is dat niet een beetje veel?' Terwijl we winkelen schaven we onze boodschappenlijst nog wat bij. 'Hebben ze niet meer potjes pesto?' Hoe we verder de winkel in trekken, hoe meer lege schappen we achter ons laten. Het is een grote supermarkt, maar niet van alles is de voorraad even groot. 'Sperziebonen en zongedroogde tomaat kan ik nog niet vinden.' Het is maar goed ook, de twee overvolle karren die we afrekenen passen net aan in de bonte verzameling tassen die we mee hebben. Alle chips gaat samen in de zeilzak van de genua. We verwachten wel wat opmerkingen van de Uber chauffeur die we regelen, maar zonder blikken of blozen helpt hij ons de enorme hoeveelheid tassen inladen. De helft van de boodschappenlijst is binnen.

 

Veel Uber chauffeurs zijn niet bijzonder spraakzaam. De officiële taxichauffeurs daarentegen willen vaak wat meer weten en we kletsen dan ook heel wat af met de chauffeur die de week daarop, soort van per toeval, onze vaste chauffeur wordt. Hij spreekt vrijwel geen woord Engels, dus we zijn blij met onze Spaanse woordenschat. Met behulp van Jaime, zoals hij heet, halen we de tweede lading boodschappen, zoeken we vrienden op die in de Marina liggen, en gaan we naar het lokale busstation. Voor de tweede keer pakken we de bus (stuk goedkoper dan de taxi) naar Panama Stad. We hebben nog een paar van die dingen nodig die ze alleen bij grote winkelcentra in grote steden hebben, en, we gaan mijn vader ophalen! Die komt twee weken naar Panama en gaat met ons mee door het kanaal. Nog een klein weekje, dan mogen we!

 

Benieuwd naar onze doortocht van het Panamakanaal? Je ziet het in onze vlog!