Niuatoputapu

 Eens in de zoveel tijd maak je iets mee wat indruk op je maakt. En dan bedoel ik niet iets waarvan je denkt: 'wow wat indrukwekkend' waarna je weer doorgaat met je leven, maar iets wat je echt verandert. Waardoor je anders in het leven gaat staan en waardoor je anders over dingen na gaat denken. Zoals we in de vlog al vertellen hadden opnames van een zingende walvis jaren terug impact op heel veel mensen. Er werd ineens anders gedacht over de walvissen en de jacht erop. Het leidde tot verandering. Ik moet er aan denken als wij zelf in het water liggen en zo overduidelijk de walvissen kunnen horen. Het maakt indruk op ons, maar het verandert ons verder niet. We waren al zuinig op de walvissen, we hadden al respect voor het leven in de oceaan. Maar de ervaring die we op het land hebben veranderen ons wel. Hoe meer we rondlopen op Niuatoputapu, hoe meer we in contact komen met de locals. Niet eens met super veel mensen, maar met genoeg om ons voor even een klein beetje met iets meer dan een toerist te voelen op een eiland waar verder maar zelden een toerist voet aan wal zet.

We leren Kamilo kennen, die vervolgens weer het halve eiland kent. Hij vertelt ons over zijn leven, de geschiedenis en cultuur van het eiland, alle familie die hij er heeft wonen. Hij helpt ons in onze zoektocht naar eieren en geeft ons er uiteindelijk 6 van de tree die hij net zelf gekocht heeft, omdat voor ons 48 eieren wat te veel van het goede is. Hij geeft ons bananen mee en later nog een tas vol diverse groenten. Hij wordt in korte tijd een vriend en we vinden het moeilijk om weer afscheid van hem te nemen.

Afscheid van Kamilo

Ik ontmoet Paolo, die me met een brood in m'n handen langs de weg ziet lopen en me en lift geeft maar de haven. Hij vraagt me de hemd van het lijf over ons leven en onze reis, en nodigt ons uit om later een kokosnoot bij hem te komen drinken. Dat doen we een paar dagen later een dat is onze kans om hem en zijn vrouw een hoop vragen te stellen over het leven op Niuatoputapu. Sippend van een vers voor ons opengehakte kokosnoot leren we over waar ze vandaan komen, waar ze zijn geweest, hoe ze de kost verdienen. Af en toe komt er een auto voorbij gereden waarin de mensen luid lachen als ze ons zien zitten. 'Dat doen ze omdat we zitten te praten met palanghi' zegt de vrouw van Paolo, 'ze vinden dat grappig, maar wij vinden het gewoon leuk en interessant om jullie te ontmoeten.' We laten en zakje dropjes bij ze achter die ze dankbaar in ontvangst nemen.

Ook met de bakker, Loui, raken we steeds meer bevriend, tot op het punt dat we niet eens meer mogen betalen voor onze broden. In plaats daarvan kunnen we hem gelukkig blij maken met wat visgerij wat we nog aan boord hebben liggen. 50 meter lijn, loodjes, haakjes. Het weegt lang niet op tegen de broden die we nog van hem mee krijgen voor onze reis naar de zuidelijkere eilanden van Tonga. Het weegt niet op tegen de papayas die hij ook nog eens voor ons heeft. Maar de ervaring, van beide kanten, is onbetaalbaar.

De douanebeambte, Ana, zien we niet veel. We spreken haar eventjes tijdens het inklaren, en horen vlak voordat we uit gaan klaren dat haar huis volledig afgebrand is. We verzamelen alles wat we aan boord hebben en haar eventueel zou kunnen helpen. De tas vol spullen overhandigen we aan haar op het moment dat ze ons uit komt klaren, en ondanks dat ze net alles kwijt is geraakt krijgen we van haar nog een tas papaya en banaan mee, en de verontschuldiging dat ze niet meer voor ons terug kan doen... We verzekeren haar ervan dat een tas vol verse spullen het allermooiste cadeau is wat je een zeiler kunt geven en bedanken haar nogmaals voor alles.

Het zijn met name deze mensen die in de 2,5 week tijd die we op Niuatoputapu doorbrengen echt indruk op ons maken, ons veranderen. Ons anders na laten denken over hoe je om hoort te gaan met je medemens. Zo warm, aardig en vrijgevig als de mensen hier zijn terwijl ze helemaal niet zo veel hebben, dat is een ervaring die we voor de rest van ons leven met ons meedragen.

Het lokale tankstation

De enige economie is matten weven. Dit zijn de vezels die daarvoor gebruikt worden.

Door een smal kanaaltje in het koraal varen we naar een klein haventje waar de Snoopy op de kant kunnen leggen.

Overal op het eiland staan hekken om de varkens uit de tuin te houden.

Taro planten, een van de belangrijkste voedingsmiddelen op het eiland.

Bananen, maar dan wel weer hele andere dan we tot nu toe tegen zijn gekomen.